Gelecekte bir gün gelecek…

Bilgi çağı ve teknolojinin hızla ilerlediği yüzyılda geleceğe ne kadar iyi hazırlanıyoruz ve hazırlıyoruz…Hep geleceğimiz dediğimiz çocuklarımızı gerçekten geleceğe hazırlıyor muyuz yoksa öyle mi zannediyoruz?

2005-2006 eğitim dönemi ile Türkiye genelindeki tüm okullarda duymaya alıştığımız , bundan önce de bazı özel okullarda uygulanmakta olan öğrenci merkezli eğitim sisteminin eğitim geneline yeni bir bakış açısı kazandırdığı açıkça ortada.

Öğreten kişiler neyi kimler için öğrettiklerini bir kez daha gözden geçirmek durumunda kaldılar.Birçoğu fark etti ki, bildiklerini öğretirken öğrettikleri kitleyi pek de göz önünde bulundurmamışlar, bilgi yağmuruna tutmuşlar, şemsiyeleri ise sınavlar ve notlar karşılığında vermişler öğrencilerine.öğrenme olgusu ,öğrenenler öğrenmeyenlere anlatsından pek öteye geçememiş , bilgi yağmuru?Ahmak ıslatan seviyesinden nemi kalmış bittiğinde, arda kalan?Ders notları ile girilen sınavlar ve sınav sonrası yine?Ama sınavdan geçilmiş , bir yerler kazanılmış arkada sevinen mutlu aileler,öğretmenler ve okullar.Bu mutluluk tablosu yıllardır birçok ailede yaşanıyor, yıllardır böyle mutlu öğrenciler yetiştiriyoruz.180 soruyu 180 dakikada çözebilme becerisi kazandırıyoruz öğrencilerimize daha ne isteriz !ki…Bunun için öyle çabalıyoruz ki bir aile bireyi, sınıf öğretmeni,dershane öğretmeni,ölçme değerlendirme uzmanı,psikolog,danışman,okul müdürü ve bir vatandaş olarak kendimiz için kendi belirlediğimiz bir hedef için bu derece yoğun çaba göstermiş miyiz acaba?

SBS, ÖSS, LES, KPSS? Hayatta başarı bu sınavlarda gizli mi?

Tanımlamalarını hatırlamakta zorlandığımız diğer sınavlarda mutluluk reçetelerimiz mi?

Öğrenciyi merkez alan yeni eğitim programını geleneksel sınıf ortamında uyguluyoruz.Olmaz mı? Olur elbette, neden olmasın 20-50 hatta ve hatta bazı sınıflarda 70’den fazla öğrenci ile etkin öğrenci merkezli uygulama hazırlamak öğretmen için pek kolay değil.

Geleneksel sınıf oturma düzenimiz, sınıf içi yapımız, hatta okulumuzun genel tasarımı bile aslında öğrenci merkezli eğitim için tekrar yapılandırılabilir.Madem ki öğrenciyi merkeze alan eğitim ve öğretimden bahsediyoruz o zaman öğrenci için sınıf ve okul düzenini tekrar gözden geçirmeliyiz.Sınıf içi tasarımın temelinde ise farklı öğrenme biçimlerine uyumlu olabilme ölçüsü yatıyor.Örnek vermek gerekirse Minnesota da (Amerika) bir okulda (Avalon School) öğrenciler kendi ders planlarını kendileri belirleyerek derslere girdiklerini belirtiyor.Öğretmenler, öğrencilere hangi dersleri alabilecekleri, Daha doğrusu hangi konulara göre hangi derslerin uygun olabileceği konusunda danışmanlık yapıyorlar. Geleneksel sınıflar yerine stüdya tarzında uzun süreli projeler, kişisel işler , küçük ve büyük grup çalışmaları içinalanlar oluşturmuş.Bildiğimiz sınıf ve koridorlar yok.Okul binasının ortasında bulunan genel alanda fen laboratuarı, seminer alanları ve açık ofis öğrenci çalışma bölümlerinden oluşan stüdyolar var.

Okul yetkililerinden Lackney şöyle diyor:

Okul artık bir ölçünün herkese uyduğu tarz fabrikalar gibi olmaktan çok öğrencilerin bireysel gereksinimlerini karşılayabilecek çeşitlilikte alanlardan oluşan binalardır.

Bu yüzden  binanın temelini sağlam atalım ki gelecekte sıkıntılı bir döneme girip, problem çözeceğimize şimdiden tedbir alalım.....

Kaynaklar: http://www.cnn.com/2005/EDUCATION/08/12/design.style/index.html

http://www.avalonschool.org/index.html